Ο διάσημος ακροβάτης… κάτω από τα δοκάρια της ΑΕΚ! (vid)

Από τα θέατρα όλου του κόσμου, στα δοκάρια της ΑΕΚ. Μια ζωή παραμύθι… Ο Τάκης Χαριτόπουλος τερματοφύλακας της Ένωσης προπολεμικά, αλλά και μετά τον πόλεμο, αφηγείται την πολυτάραχη και εντυπωσιακή ζωή του…

Ζει μια ανάσα από τo Δωματιάκι της Λ. Αλεξάνδρας, σε ένα μικρό δώμα με πλούσια διακόσμηση, δίπλα σε μια ταράτσα με τη σημαία της ΑΕΚ να κυματίζει με φόντο μια υπέροχη θέα…

Γεννήθηκε το 1925 στο Αγρίνιο και μεγάλωσε στο Γαλάτσι. Το 1938 εντάχθηκε στα τσικό της ΑΕΚ και αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα. Μετά την κατοχή, για λίγα χρόνια τη δεκαετία του 1940, ήταν μέλος της πρώτης ομάδας της Ένωσης, χωρίς όμως να καταγράψει επίσημες συμμετοχές, αφού την ίδια περίοδο ανήκαν στην ΑΕΚ σπουδαίοι τερματοφύλακες όπως ο Ρίμπας και ο Δελαβίνιας.

ΑΕΚ 1944-45: Ο Χαριτόπουλος διακρίνεται στην κάτω σειρά δεύτερος από δεξιά (από το προσωπικό αρχείο του Τάκη Χαριτόπουλου)

Τάκης Χαριτόπουλος

Φεβρουάριος 1948 Φωστήρ-ΑΕΚ 1-5 (από το προσωπικό αρχείο του Τάκη Χαριτόπουλου)

Ο Χαριτόπουλος είχε πολυποίκιλη καλλιτεχνική δραστηριότητα και έκανε καταξιωμένη καριέρα ως χορευτής και ακροβάτης στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Με ρίζες ποντιακές, σε μικρή ηλικία πήρε τους δρόμους… Στα 8 έγινε ακροβάτης και πριν ενηλικιωθεί ταξίδεψε με διάφορα βαριετέ στο εξωτερικό.

Γρήγορα έγινε γνωστός αποκτώντας το δικό του θίασο και παίζοντας σε κάθε σημείο της γης. Το διάσημο “Taki Show” έγινε γνωστό από άκρο σε άκρο… Στην Ελλάδα συμμετείχε σε επιθεωρήσεις με μεγάλα τέρατα του θεάτρου και του κινηματογράφου και σε περιοδείες μαζί με θρύλους της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Στα 13, τον κέρδισε και η θεά μπάλα και η αγαπημένη της καρδιάς του, η ΑΕΚ… Τον πήρε από το χέρι ένας γείτονας ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα, τον οποίο έπεισε να μην τον πάει στο Ρουφ όπου είχε την έδρα του τότε ο Απόλλων, αλλά στη Νέα Φιλαδέλφεια. Έτσι λοιπόν ο Γκιζώρης, ο παίκτης που συνόδευσε τον μικρό Τάκη Χαριτόπουλο, τον παρέδωσε χέρι με χέρι στον Ξανθό Αετό της ΑΕΚ, τον θρυλικό Κλεάνθη Μαρόπουλο…

Ο Χαριτόπουλος έκανε και εκθέσεις ζωγραφικής! Μάλιστα τη σεζόν 2012-13, χρονιά που η ΑΕΚ πάλευε να μείνει ζωντανή με νεαρούς κατά βάση ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της, έδωσε δύο πίνακες για δημοπρασία με σκοπό τα έσοδα να πάνε στους ποδοσφαιριστές της ομάδας. Ποτέ δεν έπαψε να παρακολουθεί και να αγωνιά για την Ένωση…

O Χαριτόπουλος συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση (από την αυτοβιογραφία του Χαριτόπουλου)

Κατά τη διάρκεια των καλλιτεχνικών περιοδειών στο εξωτερικό, διέδωσε την ιδέα της ΑΕΚ! Συγκεκριμένα όπως διαβάζουμε στην αυτοβιογραφία του (Τάκης Χαριτόπουλος, “Λουλούδια & Αγκάθια”, εκδ. “Παρουσία”, Αθήνα 2002), στο Πακιστάν προσέφερε στους αθλητές μιας ομάδας που ονομαζόταν Νασιονάλ και φορούσε πράσινα, κιτρινόμαυρες εμφανίσεις με το δικέφαλο και αθλητικά παπούτσια… Η ομάδα μετονομάστηκε σε Νασιονάλ-ΑΕΚ!

Από την αυτοβιογραφία του Τάκη Χαριτόπουλου

* Συνέντευξη στο aek-live.gr το 2013. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Τάκης Χαριτόπουλος δε βρίσκεται πλέον εν ζωη.

Ο ήρωας της ΑΕΚ που εκτελέστηκε από τους Ναζί

Ο Σπύρος Κοντούλης, ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ την περίοδο 1935-1944, εκτελέστηκε από τους Ναζί τον Ιούνιο του 1944.

Ο Κοντούλης γεννήθηκε το 1917 στα Βουρλά της Μικράς Ασίας και ήταν γιος του Μιχάλη και της Όλγας. Μεγάλη οικογένεια με εφτά παιδιά. Το 1922 με την Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά.

Ο Σπύρος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική ομάδα “Άμυνα” και το 1935 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ. Κατέκτησε με το Δικέφαλο το νταμπλ το 1939 και έναν χρόνο αργότερα πάλι το πρωτάθλημα Ελλάδας καθώς και το πρωτάθλημα Αθηνών. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού χαφ και άνηκε σε μια Ένωση που δεν είχε αντίπαλο εκείνη την εποχή και τελείωσε άδοξα την πορεία της με την έναρξη του πολέμου.

Με την ΑΕΚ είχε 82 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες και σημείωσε 1 γκολ: στο πρωτάθλημα Ελλάδας 45 συμμετοχές και 1 γκολ, στο πρωτάθλημα Αθηνών 29 συμμετοχές και στο κύπελλο 8 συμμετοχές. Επίσης φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής ομάδας 3 φορές.

Ο Κοντούλης, όπως και άλλα μέλη της Ένωσης, πολέμησαν στο αλβανικό μέτωπο (μάλιστα ο Σπύρος τραυματίστηκε στο πόδι) και στη συνέχεια είχαν αντιστασιακή δράση. Συμμετείχε στην Ένωση Ελλήνων Αθλητών που ήταν παρακλάδι του ΕΑΜ. Διέμενε σε σπίτι στη Νεάπολη, κοντά στο Λυκαβηττό, που του είχε παραχωρήσει ο παράγοντας της ΑΕΚ Σπύρος Σκούρας για να είναι πιο ασφαλής.

Στις 24 Απριλίου του 1944 συνελήφθη μαζί με το μικρότερο αδελφό του Βασίλη (ίδια κατάληξη με το Σπύρο, εκτελέστηκε και αυτός…) και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Εκεί συνάντησε το συμπαίκτη του στην ΑΕΚ Κώστα Χριστοδούλου που βασανίστηκε φρικτά πριν τον αφήσουν ελεύθερο.

Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Σπύρος Κοντούλης και άλλοι πατριώτες οδηγήθηκαν με ένα καμιόνι προς το σκοπευτήριο της Καισαριανής για να εκτελεστούν. Ο Κοντούλης όμως προσπάθησε να αποδράσει στη διαδρομή, στην περιοχή του Μετς, πηδώντας από το καμιόνι που τον μετέφερε. Οι Γερμανοί στρατιώτες τότε το γάζωσαν στην πλάτη… Άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 27 ετών όντας ελεύθερος…

Πηγές:
– Σπύρος Τζόκας (2019), Η κραυγή της σιωπής, Ιστορικό μυθιστόρημα, εκδόσεις Θεμέλιο
– 90 χρόνια – Η ιστορία της ΑΕΚ (2014), επίσημη έκδοση ΠΑΕ ΑΕΚ, εκδοτικός οίκος Λιβάνη
– Ηλίας Λέκκας (1996), Η ιστορία της ΑΕΚ, εκδόσεις Γ.Χ. Αλεξανδρή.

Όταν η ΑΕΚ αντιστάθηκε στους κατακτητές…

Η ποδοσφαιρική σεζόν 1940-41 έλαβε νωρίς τέλος αφού σταμάτησε από τον Οκτώβριο λόγω της έναρξης του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κάθε αθλητική δραστηριότητα διακόπηκε και οι ομάδες ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Οι αθλητές πλέον έδιναν διαφορετικές μάχες από αυτές που είχαν συνηθίσει να δίνουν ως τότε στα γήπεδα, τα οποία επιτάχθηκαν τα επόμενα χρόνια κατά τη διάρκεια της κατοχής. 

 Στα 1942 επί γερμανικής Κατοχής, οι Ελληνες αθλητές στίβου οργανώθηκαν δημιουργώντας την Ενωση Ελλήνων Αθλητών (ΕΕΑ) στην οποία με τον καιρό προσχώρησαν και αθλητές από άλλα αθλήματα, όπως ποδοσφαιριστές. Ο σκοπός της ΕΕΑ ήταν η οργάνωση μιας υποτυπώδους αθλητικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια της Κατοχής, καθώς και η ενίσχυση συναθλητών τους που έπασχαν από ασθένειες όπως φυματίωση ή είχαν τραυματιστεί σοβαρά στον πόλεμο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ΑΕΚ θα αντιμετώπιζε τον ΠΑΟ σε φιλικό παιχνίδι την άνοιξη του 1942 στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, η οποία είχε γεμίσει ασφυκτικά με πάνω από 15.000 κόσμο. Οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων είχαν κανονίσει τα έσοδα να πάνε στο νοσοκομείο «Σωτηρία» όπου νοσηλεύονταν εκατοντάδες αθλητές. Οι Γερμανοί κατακτητές λίγη ώρα πριν από την έναρξη του αγώνα απαίτησαν μέρος των εσόδων, ορίζοντας μάλιστα και Αυστριακό διαιτητή που ήταν αξιωματικός των δυνάμεων Κατοχής. Η συγκεκριμένη εξέλιξη όπως ήταν φυσικό δεν άρεσε τόσο στον αρχηγό της Ένωσης Κλεάνθη Μαρόπουλο όσο και στον αρχηγό του ΠΑΟ Τάσο Κρητικό, που αποφάσισαν να μην αγωνιστούν οι ομάδες.

Κλεάνθης Μαρόπουλος

Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες του θρυλικού Μαρόπουλου: «Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και οι δύο ομάδες μαζί, χαιρετίσαμε τους φιλάθλους, κι αντί να αρχίσουμε τον αγώνα, ανεβήκαμε στις εξέδρες κι αρχίσαμε να εξηγούμε στον κόσμο τι ακριβώς είχε γίνει. Ο κόσμος δέχτηκε τις εξηγήσεις μας. Αυτό που επακολούθησε δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Αγανακτισμένοι οι φίλαθλοι όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο και κυριολεκτικά δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Οι ξύλινες εξέδρες ξηλώθηκαν, τα δοκάρια ξεριζώθηκαν, συνθήματα υπέρ των ποδοσφαιριστών.Τα επεισόδια πήραν έκταση και γρήγορα σχηματίστηκε αντιφασιστική διαδήλωση, που έφτασε μέχρι την Ομόνοια. Οι φίλαθλοι-διαδηλωτές διαλύθηκαν μόνο με την εμφάνιση των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής…».

Aυτός ο αγώνας που …δεν έγινε και μετατράπηκε σε μια μεγαλειώδη διαδήλωση κατά των Ναζί κατακτητών, έμεινε στην ιστορία με χρυσά γράμματα σαν το «Αντιστασιακό ντέρμπι»…